Column van George Vogelaar, waarmee hij vrijdag het congres opende. Gisteravond dacht ik, peinzend over de eerste dag van het congres: wat goed dat ik er bij was. Wat een belevenis. Ik had een beetje een gevoel getuige te zijn van de geboorte van een nieuwe Nederlandse beweging. Een inspirerende, optimistische beweging. Op het podium en in de zaal mensen die een idee omarmen en dat willen uitdragen. Niet alleen willen uitdragen, maar ook in praktijk willen omzetten. Idealen die perspectief bieden op een betere wereld, een schonere wereld, een gezondere wereld. Een wereld voor onze kinderen. Idealen waarmee ook nog geld te verdienen is, zo bleek. Tapijten, stoelen, auto’s, huizen, kleding, meubels, schoeisel. Hartverwarmend was Artisjok, de scholieren van het Maartenscollege en de meisjes uit Panningen. En aan de andere kant de oude professor Hueting, gepokt en gemazeld in de economie, en geef hem een half miljoen voor onderzoek en hij loopt dansend als een jongeling het podium af. Opvallend was dat de sprekers vooral een bedrijfstak vertegenwoordigden. De stedenbouwkundige vertelde over zijn stadsideeen, de architect over het gebouw, de tapijtman over tapijten, de stoelenman over de stoelen. Van de Creatieve Industrie kunnen we leren dat wanneer je uit je eigen werkveld komt, out of the box denkt, grensoverschrijdend, dat dat fantastische ontwerpen en producten oplevert. Dat proefde ik nog onvoldoende gisteren. Misschien wil ik dan wel teveel ineens. Maar meer samen met andere disciplines lijkt me geen slechte aanbeveling. En wat te denken van Cradle to Cradle laboratoria, overal in Nederland. Niet alleen in en bij bedrijven en overheden maar ook op lagere en middelbare scholen en universiteiten. Dat sluit naadloos aan bij de opmerking van Braungart waarin hij zei, het opmerkelijk te vinden dat in dit land, in deze provincie zoveel enthousiasme is te vinden voor zijn ideeën. Michael Braungart staat nu op dit moment in Delft studenten te overtuigen van Cradle to Cradle… als ze nog overtuigd moeten worden…Hij is overigens vanmiddag weer terug. Maar als je hem ziet spreken, als je hem hoort praten met die onderkoelde humor, dan weet je dat het echt is, dat het oprecht is en verdwijnt je laatste twijfel over Cradle to Cradle. Minster Cramer opende gisterenmorgen het congres. Ze was op dreef, ze hield een bevlogen rede en daagde ons allemaal uit. Gooide deuren open, wilde wilde ideeën horen, wilde gevoed worden. Ze wil zelfs de nota Ruimte, een nota die overal in Nederland vergaande consequenties heeft voor onze leefomgeving bekijken vanuit het Cradle to Cradle principe. Een heel heel opmerkelijke opmerking. Wat let ons om haar te voeden? Waarom grijpen we vandaag met zijn allen de kans niet om de minister te voorzien van allerlei prachtige ideeën zodat ook de hele Rijksoverheid aan de slag kan met Cradle to Cradle. En laten we het vooral mevrouw Cramer, gewoon Kredelen noemen. Met een K. Zodat bij de eerstvolgende uitgave van de dikke van Dale onder de K het lemna Kredelen kan worden gevonden met de volgende omschrijving: denk-, leef-, werk- en productiewijze gebaseerd op het gedachtengoed van Michael Braungart en William McDonough. Genoeg gepraat. Laten we aan de slag gaan.